دیلماج
چه چیز سخت تر از گفتن از خود است!
Sunday, October 06, 2013
هى، تو آن چنان زيبايى، كه باران مى گيرد
آه مارسیا
دلم می خواهد زیبایی بلند  طلایی تو در مدرسه درس داده شود،
آن وقت بچه ها یاد می گیرندکه خدا مثل موسیقی زیر پوست جاری است 
دلم می خواهد کارنامه مدرسه این طور باشد:
بازی با چیزهای شیشه ای ٢٠
جادوی کامپیوتر ٢٠
نامه های عاشقانه  ٢٠
کشف ماهی ها  ٢٠
زیبایی بلند طلایی مارسیا ٢٢ 

Labels:

I need a hero






كجا رفتند همه آن مردهاى خوب
و همه آن خدايان كجايند
كجاست آن هركول عاقل خيابانى
تا با اين بى سرو پا هايى كه قد علم كرده اند بجنگد

سوار سپيد پوش تازان بر سمند تيزپايى نيست؟
پاسى از شب گذشته در جايىم غلت مى زنم،
مى چرخم و روياى آن چه را مى خواهم در سر مى پرورانم.

من يك قهرمان مى خواهم
و شب را با روياى او تاب مى آورم
قهرمان من سترگ است
و تيز پا 
و از نبردى تازه بازگشته

من يك قهرمان مى خواهم
و تا سپيده صبح به انتظارش خواهم نشست
قهرمان من دلى بزرگ دارد
و زود مى آيد 
و از خود زندگى بزرگتر است

حوالى نيمه شب 
در دور دست هاى خيال من
جايى دور دور
يكى هست كه به خاطر من باز مى گردد
از آب و آتش مى گذرد
مردى مى آيد
تا مرا به عشق خود مبتلا كند


من يك قهرمان مى خواهم
و شب را با روياى او تاب مى آورم
قهرمان من سترگ است
و تيز پا 
و از نبردى تازه بازگشته

من يك قهرمان مى خواهم
و تا سپيده صبح به انتظارش خواهم نشست
قهرمان من دلى بزرگ دارد
و زود مى آيد
و از خود زندگى بزرگتر است


من يك قهرمان مى خواهم
و شب را با روياى او تاب مى آورم
قسم مى خورم
آن بالا بالاها
جايى كه كوهها به آسمان مى رسند
در دور دست ها 
جايى كه آدرخش سينه دريا را مى شكافد
كسى هست، كسى جايى هست, كسى كه مرا مى بيند
كسى كه مرا از ميان سوز و سرما
ميان باد و باران 
و از ميان سيل و طوفان مى بيند 
و رسيدنش  مثل شورى است كه در جانم زبانه مى كشد


من يك قهرمان مى خواهم
و شب را با روياى او تاب مى آورم
قهرمان من سترگ است
و تيز پا 
و از نبردى تازه بازگشته


من يك قهرمان مى خواهم
و تا سپيده صبح به انتظارش خواهم نشست
قهرمان من دلى بزرگ دارد
و زود مى آيد
و از خود زندگى بزرگتر است



Labels:

Wednesday, September 08, 2004
چند توضیح
در برابر اصطلاحات حقوقی "تعزیری،حدی و حدود"چاره ای جز آوردن این اصطلاحات به همین صورت ندیدم.برابر نهادی برایشان در فرهنگ نامه هایی که داشتم پیدا نکردم و کسی که هم حقوق بداند و هم فارسی و انگلیسی نمی شناختم که از او جویا شوم . نکته دیگر در مورد اصطلاح "صلب" بودکه با احتیاط معادل را در مورد آن برگزیدم " loin
همچنین نویسنده مطلب جایی از واژه "تعدام"استفاده می کنند که به نظرم"تعدم"درست باشد و فرض را هم بر این گرفتم.نکته آخر اینکه آنجا که به روزنامه ها ارجاع می دهند تاریخ را سی و یکم شهریور ذکر می کنند که احتمال اشتباه آن را قریب به یقین می دانم و بنابر این آن را سی و یک مرداد فرض کردم.

Labels:

The Hanged/مقاله شادی صدر
div dir="ltr" align="left"The Hanged

By Shadi Sadr
(Translated by Roshana)
(Edited by Jim Giragosian)
News reports indicate that on Sunday, August 15, 2004,
a girl named Atefeh Rajabi was executed in the town of
Neka, located in the province of Mazandaran, for
"engaging in acts incompatible with chastity." This
news not only resulted in public outrage but also was
widely disseminated in the international media, and
one can expect that it will be construed as evidence
of Iran's hostility toward human rights.

In this article we will first examine and evaluate the
sentence. We will then review Iran's international
commitments regarding the use of the death penalty and
the international repercussions of carrying out such a
sentence.

At the time of this writing, there is no evidence to
document that the hanged girl was 16 years old. In
this article, therefore, we will not discuss the
International Covenant on Civil and Political Rights
or the United Nations Convention on the Rights of the
Child -- both of which were signed by Iran -- which
prohibit the execution of people under the age of 18.
Nor will we discuss the fact that the Judiciary Chief
issued a circular prohibiting the execution of people
under the age of 18 less than one year ago. We will
likewise not consider all the other unproven
allegations associated with the case. Because of the
extremely sensitive nature of this death sentence and
the manner in which it was carried out, however, it
would seem preferable to have an independent judicial
organization conduct a complete and thorough
investigation to determine the truth or falsity of the
allegations surrounding the case, e.g., that the
hanged girl was psychologically unbalanced and that
she had no legal representation in any of the judicial
proceedings. In this article, we will criticize the
court's decision and the execution solely on the basis
of the court record and Judge Haji Reza's comments.

The last part of the court's sentence -- which was
upheld a short time later by the Supreme Court of Iran
and then carried out -- states that "Atefeh, who is 22
years old and single, has a record of several criminal
offenses, and based on the confession of the defendant
that it is the fourth time she was arrested for
adultery, and based on the content of the record and
the fourth confession, her crime is indubitable, and
she is sentenced to death, and in order to restore
public order and to preserve the rights of society,
she will be hanged publicly in an appropriate location
in Neka" (E'temad Daily, August 20, 2004).

Although this part of the court's decision does not
specify the exact nature of her offense, a magazine
that had been following the case reported that the
hanged girl's crime was lewd conduct and that the
defendant confessed explicitly that she had a "house
of ill repute" and had brought men there. In
addition, the judge in this case pointed out that
"early this year, anonymous reports from residents of
a neighborhood in Neka were submitted to the court,
and these reports alleged that Miss Atefeh was
involved in acts incompatible with chastity" (E'temad
Daily, August 20, 2004).

As mentioned in the court's decision, the hanged girl
was single, and according to the Islamic Penal Code, a
single person's punishment for adultery is one hundred
lashes (Article 88). Of course, Article 90 of the
Code says, "When a man or a woman commits adultery
several times and after each time he or she has been
given the lashes, he or she will be killed the fourth
time." It seems that the only basis the judge would
have for sentencing a single woman to death would be
this article, since he states in his decision that the
defendant had a record of several criminal
convictions, making her a repeat offender. But there
are some seemingly minor points that call into doubt
the soundness and accuracy of this decision.

First of all, even if the hanged girl had been lashed
several times for lewd conduct, her act could not be
construed (as the judge concluded in his decision) as
adultery. Second, the judge should have cited the
case and the charges he used as the basis for his
assertion that it was for adultery and not for
anything else that the hanged girl had been given
"Haddi" lashes rather than "Ta'ziri" lashes, since he
sentenced her to death citing the "fourth offense" as
well as the defendant's confession. Using terms like
"several" lessens the precision and logic of the
decision. There is also the matter of using the term
"adultery," since earlier sentences indicated that the
hanged girl was single, and this further confuses the
issue (i.e., if she was single, then how could she
commit "adultery"?), and if she had committed
"adultery," then according to Iran's laws she should
have been sentenced to death by stoning rather than
hanging.

Different types of capital punishment, including death
by hanging, are common under Iran's penal law. These
punishments are partially derived from Islam's "Fegh"
[religious jurisprudence]. "Hodood" punishments,
which include lashes, are among them. The other type
is "Ta'ziri" execution, the most well-known example of
which is the execution of drug smugglers. Capital
punishment is a part of Iranian law, and pardons are
seldom granted. In the first month of this year the
Judiciary Chief issued a circular on homicide, "loin"
penalties, and execution, specifying the details on
how executions are to be carried out.

In the past week, in addition to the execution of the
young woman in Neka described above, four men were
publicly hanged in two different cities in Iran.
According to the newspaper Jomhori Islami, three of
these men were executed in a square in Kerman for drug
smuggling, and the fourth was executed in Toti Square
in Salmas for kidnapping. It is obvious that aside
from the executions that are carried out in public and
receive wide attention, most take place in prisons
where they are hidden from public scrutiny.

In addition to laws, regulations, and directives,
there are other rules with which Iran's government is
bound to comply. One human rights convention to which
Iran is a signatory is the International Covenant on
Civil and Political Rights. Article 6 of the covenant
discusses capital punishment. Although the article
does not prohibit the death penalty, it limits it to
"the most serious crimes." Section 2 of the article
states, "In countries which have not abolished the
death penalty, sentence of death may be imposed only
for the most serious crimes." Although one could
argue that certain illicit sexual acts are "serious
sins," it is obvious that they cannot be regarded as
"crimes." This article could seemingly provide
international human rights observers with sufficient
justification to object to the frequent executions
that are carried out in public.

The file on Atefeh -- a 16 or 22 year-old girl -- and
the files of all the other individuals whose
executions roused public opinion have been relegated
to the silent judiciary archives, but the challenge
of human rights for Iran's government -- for all
groups, whether reformist, technocrat, or conservative
-- remains a serious one, and it will continue to be
one of the major topics of diplomatic discussion
between a developing Iran and the world's developed
countries. And in this challenge capital punishment
will be of particular interest, especially when people
are executed for offenses like adultery. Human rights
activists consider this act an individual matter and
maintain that there should be no punishment for such
offenses since (except in rare cases) they cannot be
construed as threatening the state, the population, or
public order. Indeed, international human rights
organizations put pressure on Iran for executing
people for acts that are considered crimes only in
Iran and a few other countries rather than for acts
that are considered crimes in most countries.

Iran's present tactic is to counter the objections and
pressure of international organizations and Western
countries by maintaining that it is acting within
judicious bounds ("steering a middle course") when it
is charged with human rights violations. But it
appears that there are two other courses of action
open to Iran. The first is to acknowledge all the
international human rights conventions it has signed
and settle the issue one way or the other with
international communities and national human rights
activists. The second is to make a concerted effort
to reform the laws and legal system in order to
fulfill its human rights commitments. But we all know
that "steering the middle course" -- which means
refusing to fulfill international commitments without
plainly stating that we do not accept international
standards of human rights or that we do not
acknowledge international human rights conventions in
spite of all the consequences for our national
interest -- is the only policy that Iranian
politicians have so far been willing to follow.
__________

sourcehttp://www.womeniniran.org/archives/FMP/001010.php




Labels:

Monday, August 30, 2004
"قسمت دوم ترجمه مصاحبه شیرین نشاط با"نیوزیلند هرالد
س: اغلب از شما با عنوان " ایرانی در تبعید" یاد می شود، خودتان این تعبیر را در مورد خودتان می پذیرید یا نه غیر از این است و شما صرفا خارج از کشور را برای زندگی انتخاب کرده است؟مدت زیادی است که خارج از ایران به سر می برید، 1974 از ایران خارج شدید اما در این فاصله چندین بار به آنجا باز گشته اید.

ج: مدت طولانی از پذیرفتن این تعبیر در مورد خودم سر باز می زدم چرا که همیشه به ایران می رفتم و باز می گشتم .حتی زمانی که همه از رفتن به ایران می ترسیدند من سالی یک بار به آنجا می رفتم .ولی شش سال پیش بود که با آن تجربه وحشتناک مواجه شدم اجازه خروج از ایران را نداشتم و مورد بازپرسی های کابوس واری قرار گرفتم.
. بعدها معلوم شد که آنجا با مشکل مواجه خواهم شد،اما این مسئله منحصر به من نیست
هشتاد درصد از افرادی که در خارج از کشور زندگی می کنند برای بازگشت با مشکل مواجه اند و من در این مورد اغراق نمی کنم .این یک واقعیت است و اگر برگردم آدم های دور و برم با مشکل مواجه خواهند شد.ممکن است عملا هیچ اتفاقی نیفتد اما همیشه این احتمال قوی وجود دارد که کارم به دادگاه کشیده شود.
نشانه های قوی و زیادی وجود دارد که به انجا باز نگردم،متاسفانه اگر چه قلبا دوست ندارم این اصطلاح(تبعیدی) را به کار برم، اما فکر میکنم چاره ای جز این ندارم چرا که تنها به دلیل ترس از مخاطراتی که در آنجا مرا تهدید می کند قادر به بازگشت نیستم و چنین چیزی برای هر کسی که که این حق را از او گرفته یا انکارش کرده اند اندوهبار است.

س: در سال 2000مجله "تایمز" در مصاحبه ای از شما پرسید چرا علاقه به اسلام در غرب اینقدر رو به افزایش است.اما حالا و در شرایط کنونی این سوال را باید به شکل دیگری مطرح کرد و پاسخ گفت .به نظر شما به عنوان یک هنرمند و کسی که از متن این فرهنگ برخاسته و به دلیل کارهای خود همواره با این مسئله سر و کار داشته آیا این روزها گرایش به اسلام در غرب افزایش یافته است ؟
ج:دقیقا همین طور است.خیلی وقتها به سوی همان چیزی که ازآن می ترسم کشیده می شویم.به نظر من اسلام در غرب به عنوان یک مذهب و یک نیرو جایگزین کمونیسم شده است،ایدئولوژی ای که همواره از آن در هراس بوده ایم و در عین حال همواره برایمان جذابیت داشته است.غرب ،اسلام را بزرگترین خطری می داند که آن را تهدید می کند چرا که از نظر ایدئولوژیک بسیار قوی عمل می کند و مذهب و ایمان در زندگی انسان ها نقش مهمی بازی می کنند.
فکر می کنم بزرگترین عامل ایجاد سوءتفاهم در غرب نادیده گرفتن تفاوت ها و یکسان دانستن همه جهان است.بعد ناگهان با فرهنگی مواجه می شوید که که مثل فرهنگ خودتان نیست و به چیزهایی غیر از آن چه شما معتقدید ،معتقد است.این حرف من خیلی کلی است اما فکر می کنم که ما با یک ترس مواجه ایم.
در کارهای هم چهره خشن و واقعیات سیاسی اسلام نمایش داده می شود و هم وجوه مثبت آن مثل سنت ها و زیبای های فرهنگ آن.[غرب]تنها چیزی که به خورد مردم می دهد طرز تلقی شان از اسلام است در حالیکه من این کار را نمی کنم و مستمرا در تلاشم تا از بد و خوب آن توامان حرف بزنم.
من هم بدی ها را تصویر کرده ام و هم خوبی ها را.بعضی وقت ها توقع تماشاچیان کارهایم بسیار سطحی می شود آنان انتظار دارند چیز بسیار ساده ای را ببینند.خیلی وقت ها فکر می کنم که این امر بسیار موثر است چرا که می توان مرکز توجه را به سوی چیز دیگری کشاند.

ج: مثالش هم "توبا "است فیلم بسیار پیچیده ای که در نگاه اول کاملا ساده به نظر می آید،اما غیر از این است.
ج:خوشحالم که توبا را مثال زدید.مثال هایش "توبا" و "گذر" است،می دانید "آخرین کلام"یک کم با همه این ها فرق می کند.[می خندد]"توبا" و "گذر" چشم به افقی تازه داشتند و به من اجازه دادند از نمادهای صریح تری مثل چادر که کاملا اسلامی است استفاده کنم.در آخرین کاری که در حال ساختنش هستم با این که کاری کاملا ایرانی است ،از این نمادها فراوان استفاده کرده ام و به نظر می آید که به مشخصه بارز کارهایم تبدیل شده است.
به نظر می رسد که تا حدی این چیزها برای مخاطبانم عادی شده است. اما حالا دیگر هر چه ظاهر می توانستند از ظاهر کار دریابند دریافته اند و وقتش رسیده که به معنای واقعی کارها فکر کنند..از بعضی جهات به طور ناخود آگاه در تلاش بوده ام که کارم هر چه بیشتر جهانی باشد به نحوی که امکان دسته بندی آن در یک قالب به حداقل ممکن برسد.بنابر این وقتی برای ساخت توبا که موضوعی کاملا ایرانی و اسلامی دارد با مکزیکی ها کار میکنم یا از چهره هندی ها که هچ پوششی آن را نمی پوشاند استفاده می کنم دچار حس خاصی می شوم که بسیار دوستش دارم.

ج: طبقه بندی هنرمندان به یک رسم تبدیل شده است و در مورد شما می گفتند که"هنرمند ایرانی در تبعید" ما هستید.حالا این طور نیست.
ج: دقیقا.[می خندد]می گویند من در کارهایم مردان را در مقابل زنان قرار می دادمو ناگهان همه چیز تغییر می کند و من دیگر این کار را نمی کنم.استعاراتی که در کار خود از آنها استفاده می کنم مثل مفهوم "باغ" و "شجره طوبا" بسیار جهانی اند. واضح است که حالا که دیگر به اندازه گذشته به ایران نمی روم کارهایم نیز تغییر می کنند.

س: رنگ سیاه در کارهای شما حضور استعاری قوی ای دارد که می تواند در توبا نشانه ارعاب و تحمیل باشد یا در "گذر"نشانه عزاداری باشد.استفاده از رنگ سیاه به دلیل پوشیدن چادر سیاه در ایران است؟به نظر می رسد که این رنگ جاذبه خاصی برایتان دارد.
ج:توجه ام به رنگ سیاه به دلیل ایرانی بودن ام است.وقتی سیاه سفید کار می کردم[عکاسی سیاه سفید] می دیدم که لباس سوژه هایم چندان رنگی نیست.بعد از آن ایران انقلابی هم به جامعه ای سیاه و سفید تبدیل شد . برای استفاده از یک رنگ باید دلایل کافی داشته باشم نمی توانم همین طور بی دلیل از رنگی استفاده کنم.اگراز نگاه زیباشناختی به مسئله نگاه کنیم برای من ارتباط بین آدم هایی که سیاه پوشیده اند و طبیعت سرسبز و رنگارنگی که در آن زندگی می کنند بسیار جذاب است.
اما این ها همه نگاههای زیباشناختی است ، برای مثال در "گذر" می بینید که اندازها از دریا تا بیابان و تا دره در تغییراند اما آنچه که بی تغییر می ماند آدم ها هستند.بنابراین من به این ارتباط بین چیزهایی که تغییر می کنند و چیزهایی که بی تغییر می مانند و تعامل بین آنها نیاز دارم.

این کار کمی شبیه رقص است و به همین دلیل من روی رقص آرایی آن کار کرده ام ."توبا "از جمله این کارهاست که در آن تا حد کمی رنگ به کار برده ام. دوست داشتم آدمها ی توی کادر از جهت های مختلف به سوی این دیوار و این درخت بیایند .در ارتباط بین آنها چیزی بسیار دراماتیک و بسیار تاثیر گذار وجود دارد چیزی به یاد ماندنی و هراسناک.
برای من سیاه رنگی مرده و عاری از هرگونه شادی ای است و همیشه هم آن را در این معنا به کار برده ام.چادری که بر سر می گذاریم سیاه است،زنان ایران،که خودم هم جز آن ها هستم،همیشه سیاه می پوشند،ما مردم بسیار عبوس و غمگینی هستیم.[می خندد]من هم ذاتا آدم عبوسی هستم و قبول می کنم که اکثر چهره هایم(فیگورهایم) سیاهپوش اند.سعی می کنم عوض شوم.[می خندد]


س:قرار است یکی از این بلوزهای هاوایی بپوشید*
ج:رویش فکر می کنم[می خندد]
س:از اینکه وقتتان را در اختیار ما قرار دادید ممنونیم.مطمئنم که نمایشگاهتان در نیوزیلند با استقبال خوبی مواجه خواهد شد.
ج:ممنونم.از اینکه شما در نیوزیلند کارم را تحسین می کنید بسیار خوشحالم.واقعا متاسف و شرمنده ام که خودم نمی توانم در آنجا حضور داشته باشم.واقعا از این که نمی توانم بیایم متاسفم. به دلیل مسائل مالی باید کاری را که در دست دارم سر موعد تحویل دهم. تا اوت به من فرصت داده اند و اگر کار را تا آن موقع نرسانم آن وقت...بنابراین خواهش می کنم به مصاحبه خود این را اضافه کنید که واقعا از این که نمی توانم آنجا باشم متاسفم.


پیراهن گلدار و رنگارنگ که توی شلوار نمی کنند*
مترجم
اصل مقاله را می توانید اینجا ببینید:http://www.nzherald.co.nz/entertainment/entertainmentstorydisplay.cfm?storyID=3586429&thesection=entertainment&thesubsection=film&thesecondsubsection=general

Labels:

Friday, August 27, 2004
ترجمه قسمت اول مصاحبه با شیرین نشاط
مصاحبه با شیرین نشاط، عکاس و فیلمساز ایرانی

شیرین نشاط عکاس و قیلمساز متولد ایران سرزمین مادری خود را در سال 1974 برای کار در امریکا ترک کرد واکنون پس از بازپرسی وحشتباری که شش سال پیش در سفر آخر خود به ایران از سر گذراند علیرغم بی میلی اش عنوان "هنرمند در تبعید" را پذیرفته است
شش سال پس از آنکه وی سرزمین خود را که تحت کنترل شاه و از نظر سیاسی متمایل به غرب بود ترک کرد طی انقلابی رژیم شاهنشاهی منقرض شد و اکنون کشور وی به کشوری اسلامی تبدیل شده است.

امروزه در این کشور بنیاد گرایان اسلامی سلطه قدرت را در دست دارندو زنان مجبورند مقنعه سر کنند .ایران سرزمینی است که وی به آن عشق می ورزد اما زندگی کردن در آن را دشوار می بیند .بنابراین نیویورک را برای زندگی انتخاب کرده است و با جامعه ای از هنرمندان روشنفکر و پیش رو در ارتباط است. هنرمندانی چون فیلیپ گلاس که آهنگ "مناسک مکاشفه در گذار مرگ" او در کار های نشاط تاثیر گذار بوده است.

عکس های او در نمایشگاه عکس "زنان خدا" که در اوایل دهه نود برگزار شد تصاویری را شکار کرده بود که در نگاه اول یکسان به نظر می آمدند اما در واقع متمایز بودند."زنان پوشیده که اغلب بسیار زیبا بودند و تفنگی در دست داشتند.

شناخت او از ارتباطش با اسلام و ایران وی را به سمت ساخت مجموعه ای از فیلمهای ویدیویی منحصر به فردی کشانیدکه دیالوگ نداشتند و تصویر سازی های فراموش ناشدنی شان توجه مجامع بین المللی را بر انگیخت.متاسفانه"آخرین کلام" در میان سه فیلم از فیلم های او که آماده نمایش در"گالری هنرهای اوکلند" است و قرار است چهارشنبه بیست و پنجم اوت به نمایش در آیند گنجانده نشده است. در این فیلم می بینیم که زنی ازاتاق بازرسی ارعاب انگیز مردان فرار می کند. فراری که اساسی سیاسی دارد و در اوج شاعرانگی قرار دارد.



و حالا در اواخر دهه چهل زندگی اش شیرین نشاط نو آوری های دیگری داردوی از رمان پیچیده و استعاری "شهرنوش پارسی پور" با نام "زنان بدون مردان" فیلمی می سازد که از نظر زمانبندی مثل فیلم های معمول سینما است. قسمت اول این فیلم با عنوان"طوبا" به پایان رسیده است که در نمایشگاه "اوکلند"به نمایش در خواهد آمد.در این قسمت می بینیم که :انبوهی از مردان سیاه پوش در سرزمینی لم یزرع به زنی که در کنار درخت دانایی ایستاده است بر خورد می کنند.

تلفن زنگ می زند . حتما آن سوی خط کسی است که بالاخره توانسته او را در خانه پیدا کند. هر از چند گاه صدای پارس سگی از حیاط پشتی شنیده می شود.

س: این روزها به چه کاری مشغولید؟سرتان خیلی شلوغ است؟
ج:خیلی زیاد. در حال نوشتن متنی هستم و سعی می کنم متن کتابی را برای یک فیلم بلند بازنویسی نمایم.

س:کتاب"زنان بدون مردان "شهرنوش پارسی پور؟
ج:بله.راستش را بخواهید یک بخش از آن را به فیلم تبدبل کرده ام.چرا که این کتاب شامل مجموعه داستان هایی مشابه و مستقلی است و من یکی از آنها را به فیلم در آورده ام و در حال بازنویسی بقیه هستم.
چند هفته گذشته را در منطقه ای خارج از شهرو در تنهایی سپری کرده ام و روی این متنها کار کرده ام.

س:فکر می کنم تنظیم این کتاب برای فیلم کار سختی باشد.آیا کار تنظیم فیلمنامه را به تنهایی انجام می دهید؟
ج:بله.نه تنها تنظیم آن سخت است بلکه نوشتن آن نیز کار سختی است چون که من نویسنده نیستم.بنابراین این تجربه،تجربه بسیارلذت بخشی است و خیلی چیزها به من می آموزد.کسانی هستند که به من کمک می کنند،نویسنده کتاب و همینطور چند نفر دیگر.اما کار اصلی را خود من انجام می دهم اگر چه در هنگام ضرورت از کمک و راهنمایی آنان استفاده می کنم.

س:شما سیری طبیعی را در کارهای خود طی کرده اید.از عکاسی شروع کردید بعد آن فیلم های ویدویی خاطره
انگیز را ساختید بعد از آن شاهد فیلم هایی داستانی از شما بودیم و حالا به فیلم بلند رو آورده اید.
بله وقتی به خودم و کارهایم نگاه می کنم هنرمند خستگی ناپذیری را می بینم که روی هیچ چیزی زیاد متوقف نمی شود . هر بارکه رسانه ای را انتخاب می کنم پس از مدتی کار کردن با آن از آن خسته می شوم و دلم می خواهد چیز دیگری را امتحان کنم.این به آن معنا نیست که دیگر هیچ وقت به قبلی ها بر نمی گردم اما دلم نمی خواهد تا آخر عمرم به یکی از آنها وفادار بمانم. مثال بارزش هم عکس هایم در "زنان خدا" خداست که بسیار منحصر به فرد ارزیابی شد.. اما در ساختن کارهای ویدویی ام به طور کامل از عکاسی رو برگرداندم چون احساس کردم که همه می خواهند مرا در این قالب بگنجانند. بعد از ساختن کارهای ویدیویی فورا به سراغ فیلم های داستانی رفتم و بعد از این فیلم ها به سمت ساختن فیلم های بلند کشیده شدم. اگر چه گفته می شود که فیلمساز محتاطی هستم با این وجود تا کنون ده فیلم در پرونده کارم دارم که نه تای آنها را به تنهایی ساخته ام.ولی به نظر می رسد که همه چیز سیر طبیعی خودش را طی کرده است که تا حدی متاثر از شخصیت خودم است.

س:اما مخاطبان فیلم های بلند ومجموعه عکس هر کدام انتظارات خاص خاص خود را دارند.ج:

ج:بله.میدانم. و فکر می کنم بزرگترین دغدغه ام نیز همین باشد.انتخاب رسانه ای جدید به معنای انتخاب مخاطبان جدید نیز هم هست. و این مخاطبان جدید انتظارات خاص خود را دارند. و من به عنوان فیلمساز باید بدانم که برای بر آورده کردن این انتظارات در هر کار چقدر از تصویر استفاده کنم چه مقدار از کار راانتزاعی کار کنم چقدر به مخاطبم اطلاعات بدهم چقدر برایش قصه بگویم.مسئله دیگرپیشینه هنر و سینماست که باید در نظر گرفته شود.گفته می شود که من در سینما و هنر از الگوی خاصی پیروی نمی کنم بنا براین سعی می کنم در هر کاری که پیش می گیرم راه خودم را کشف کنم و بالاترین حد تعادل در هنر و سینما برسم. به همین دلیل است که دو سال و نیم است که روی این نمایشنامه کار می کنم و وقتی هم که آن را تمام کنم باز هم دو سال دیگر کار می خواهد تا برای ساختن فیلم آماده شود.(می خندد) ساختن فیلمی مثل این فیلم برای آدمی مثل من کار آسانی نیست. چیز های زیادی است که باید انجام شود.

س: در این فیلم هم همچنان با نگاه یک عکاس مواجه خواهیم بود.؟نگاهی که 15 یا 20 سال پیش در کارهای خود داشتید، مثلا رعایت نسبت نمایش آسمان به زمین در فیلم . در فیلم های بلندتان هم همچنان به خلق تصاویر واحد تاثیر گذار وفادار خواهید ماند؟
ج: بله وقتی.داستان اول فیلم را که در مورد یکی از زنان بود ساختم دیدم که این کار خیلی شبیه بقیه کارهایم است و همه تصاویرآن در قالب های عکاسی قرار دارند.و این اتفاق تصادفی نبود.همه چیز به دقت ساخته شده است و دارای خصوصیات داستان گویی خود است که نشان می دهد تاکید من بر روی تصویر است نه گفتار.. شیوه داستان گویی من همیشه با شیوه های رایج در فیلم ها فرق داشته است، بنابراین باید در این کار به خودم اتکا کنم ضمن اینکه باید حواسم جمع قصه باشدو مطمئن باشم که همه چیز سیر رو به جلوی خود را طی می کند اگر چه از سیری خطی و قراردادی پیروی نمی نماید. حالا پس از ساختن اولین داستان می توانم به شما بگویم که این کار خیلی نزدیک به کارهایی است که معمولا انجام می دهم.

س:تا آنجایی که فیلم هایتان را دیده ام ( که شامل تک گویی، توبا، گذر و آخرین کلام می شود) به نظرم می آید که از "گذر" به " آخرین کلام" شاهد یک تحول در کار شما هستیم کار آخرتان کاری کاملا متمایز بود که از موسیقی و کلام بهره می گرفت. به گذشته کار یتان که نگاه می کنید می توانید بگویید این تغییر رویه از کجا شروع شد؟
ج:دو گرایش موازی هم در من وجود دارد در یک سو گرایش من به ساختن کارهای سیاسی است و در سوی دیگر میلم به ساختن کارهای کاملا فلسفی قرار دارد . خود را فردی می دا نم که بین این دو گرایش در نوسان است چرا که زندگی ام تحت الشعاع سیاست قرارگرفته است.اما به عنوان یک انسان علایق خودم را دارم که شامل شعر و فلسفه می شود. بنابراین وقتی تمی را انتخاب میکنم برای این انتخاب خود دلیل خاصی دارم.
برا ی مثال مو ضوع "گذر " مرگ بود چرا که در آن زمان موضوع مرگ خیلی ذهنم را به خود مشغول کرده بود و این به آن دلیل بود که در آن موقع کسان زیادی را را از دست داده بودم، . و نمی توانستم چیزی غیر از آن بسازم اگر چه این فیلم از ته مایه های فرهنگی و اجتماعی برخوردار است اما فیلمی صرفا سیاسی نیست اما "آخرین کلام" را به دلیل یک تعارض مستقیم با دولتم و این واقعیت که اجازه بازگشت به ایران را ندارم و همچنین به دلیل تجربه بازپرسی ای که در آنجا از سر گذراندم ساختم.
بسیاری از هنرمندان از جمله نویسنده ای که من روی داستانهایش کار می کنم سالهای زیادی را به خاطر کتاب هایشان در زندان سپری کرده اندو تجربه های این چنینی داشته اند.بنابراین وقتی هنر و خلاقیت کسی به عنوان جرم تلقی می شود رابطه آن فرد با سرزمین مادری اش جور دیگری معنا می یابد. برای اینکه با خاطره این تجربه کنار بیایم باید بروم و با آن کسانی که این مسایل را برایم ایجاد کرده اند روبه رو شوم. و این مطلب تنها در مورد من صدق نمی کند بلکه در مورد همه آنهایی که از کشورشان به دلیل نبود آزادی بیان دور افتاده اندصادق است.

قسمت دوم این مصاحبه رابه زودی وطی چند روز آینده خواهید خواند.

Labels:

Wednesday, August 25, 2004
مجلس ایران و قوانین جدید حجاب
مجلس تحت کنترل محافظه کاران ایران در لایحه ای تحت عنوان "اصلاحات پوشش ملی"در مورد وضع قوانین سختگیرانه تری در مورد پوشش شهروندان ایرانی بحث خواهد کرد. با اینکه بعضی صاحبنظران می گویند که قوانین مربوط به پوشش فوایدی برای جامعه دارد عده ای دیگر معتقد اند که قانون پیشنهادی صرفا برای یافتن راهی جهت اعمال فشاری پنهانی برای دیکته کردن نوع پوشش به زنان ایرانی است.

هدف از پیشنهاد این طرح مقابله باانچه که رهبر ایران تهاجم فرهنگی مفسده انگیز می خواند است. وی می گوید تقلید از بیگانگان خطرناک است و ایرانیان باید شیوه زندگی خاص خود را داشته باشند.


به گفته محمد عبدل معیمن کارشناس مسائل ایران و استاد ایرانشناسی دانشگاه عین الشمس مصر نظر رهبر ایران در مورد قوانین حجاب از جهت اقتصادی و فرهنگی دارای فوایدی است.

آقای معیمن می گوید که قانون حجاب طرح تازه ای در این کشور است. وی می افزاید رهبر ایران معتقد است که این طرح تصویر منحصر به فردی از تمدن ایران امروز ارائه می دهد.و از نظر اقتصادی به نفع کشور خواهد بود چرا که تولید کنندگان داخلی را به تولید لباس های آماده تشویق خواهد کردو فاصله طبقاتی را از بین خواهد برد.
آقای معیمن می افزاید که این طرح های پیشنهادی از سوی اقشار کم در آمد با استقبال مواجه خواهد شد چرا که باعث صرفه جویی در هزینه های آنان می گردد و همچنین باعث حذف شکاف های اقتصادی می گردد.

اما خانم امل حمدا استاد دانشگاه قاهره نظری غیر از این دارد به عقیده اواصلی ترین هدف قانون پیشنهادی زنان ایرانی است که هنوز مجبورند با رعایت حجاب در مکان های عمومی ظاهر شوند و لباس هایی بپوشند که اندام آنان را بپوشاند.

وی معتقد است که این طرح خشم زنان را بر خواهد انگیخت چرا که آنان امیدوار بودند با پیشرفت اصلاحات محدودیت های پوشش در ایران کمتر و کمتر شود . و زنان آزاد باشند تا هر چه را که می خواهند انتخاب کنند و هر چه که می خواهند بپوشند اما حالا لغو حجاب اجباری برا ی آنان همچنان به شکل یک رویا باقی خواهد ماند.اکنون آنان تنها با قانون مواجه نیستند بلکه با محدودیت های بیشتر مواجه اند.

خانم حمدا می گوید تندرو ها در ایران سعی دارندایرانیان را مجبور کنند تا تفسیر واحدی از این آیه قران که"زنان باید در ملا عام حجاب خود را رعایت کنند"داشته باشند اما به عقیده وی انسان ها باید در پیروی یا عدم پیروی از تعلیمات قران آزاد باشند.


رییس نیروی انتظامی تهران اخیرا به زنان هشدار داد که با زنانی که به گفته او مثل مانکن ها لباس بپوشند برخورد خواهد شد. طی چند ماه گذشته پلیس شماری از زنان ایرانی را به جرم پوشیدن شلوار های کوتاه ، روپوش های اندامی و روسری های نازک دستگیر کرد.

شورای انقلاب فرهنگی ایران اخیرا اعلام کردکه کشور به قانونی ملی برای تطبیق پوشش ز نان و مردان با قوانین اسلامی نیاز دارد.

اصل مقاله را می توانید در اینجا ببینید:http://www.voanews.com/mediastore/lamotte_iran_dresscode_082304.ram

Labels:

Monday, August 23, 2004
المپیک آتن و زنان ورزشکار ایرانی
بانوی ورزشکار ایرانی در حجاب اسلامی
نسیم حسن پور تیر انداز نوجوان در رشته کلت بادی ده مترتنها ورزشکار زنی است که جمهوری اسلامی ایران به المپیک 2004 آتن اعزام کرده است.حضور او در المپیک آتن از آن رو ممکن شده است که رشته تیر اندازی یکی از معدود رشته هایی است که زنان مسلمان می توانند با رعایت حجاب اسلامی(پوشیدن روپوش و روسری)به آن بپردازند تا ارزش های فرهنگی و مذهبی مقامات ایرانی رعایت گردد.
نسیم حسن پور که 19 ساله است تمام حواس خود را به هدف رو به روی خود متمرکز کرده است. در بازوهای او هیچ لرزشی دیده نمی شود و کلت بادی را محکم در دست گرفته است.شلیک می کند و گلوله درست به وسط هدف می خورد.در ضمن پر کردن خشاب چهره ای خونسرد دارد.
در هفته های پیش ازاغاز بازی ها خانم حسن پور روزانه شش ساعت به تمرین مشغول بوده است.مسئولیت سنگینی بر شانه هایش نهاده شده است.
او نه تنها، تنها ورزشکارزن حاضر در المپیک است بلکه جوانترین عضو تیم هم هست.
"حس خاصی دارم چراکه نماینده زنان ایرانی هستم.می خواهم نشان دهم که شایستگی حضور در اینجا را دارم و به نتیجه قابل قبولی دست یابم.در این صورت می توانم باعث ایجاد انگیزه در سایر زنان ایرانی گردم."
ستاره
مربی او جواد کوهپایه زاده می گوید"او قابلیت های لازم برای ستاره شدن را دارا است.وی همچنین می افزاید:
"ورزشکارانی که در رشته تیر اندازی فعالیت می کنندباید از قدرت تمرکز بالایی برخوردا باشند تا به موفقیت نایل شوند. آنها همچنین باید از نظر فیزیکی در شرایط مناسبی باشند و از اعتماد به نفس بالایی نیز برخوردار باشند.و خانم حسن پور از همه این قابلیت ها برخور دار است.اوژیمناست است و بنابر این انعطاف بدنی بالایی دارد ما به او برای المپیک 2008 چین امید های زیادی بسته ایم.
تیر اندازی رشته ورزشی اول خانم حسن پور نیست
او عاشق زیمناستیک است اما به دلیل قوانین سختگیرانه اسلام در مورد پوشش بانوان وی نمی تواند در مسابقات بین المللی این رشته شرکت کند.

بنابر این او توصیه گروه بررسی و کشف استعداد های ورزشی را که چند سال پیش به مدرسه محل تحصیل او در تبریز واقع در شمال غربی ایران آمده بودند را پذیرفت و رشته تیر اندازی را برگزید.
"من تیر اندازی را انتخاب نکردم.در واقع هیچ علاقه ای به آن نداشتم چرا که تصور دیگری ازتیر اندازی داشتم.اما می خواستم برای کشورم مقامی جهانی کسب کنم.بنابر این تصمیم گرفتم در رشته تیر اندازی فعالیت نمایم.

روپوش و روسری
جمهوری اسلامی به هیچ عنوان به زنان اجازه نمی دهد برای حضور در میادینی چون المپیک دستورات مربوط به حجاب را نادیده بگیرند و کمیته بین الملل المپیک نیز قوانین خاص خود را در مورد لباس ورزشکاران دارد. نتیجتا زنان به شکل روز افزونی به رشته هایی چون گلف و اسب سواری رو آورده اند که این امکان رابه آنها می دهند تا حجاب اسلامی را در انظار عموم ر عایت کنند.
در مجموعه ورزشی انقلاب واقع در مرکز تهران شش زن منتظرند تا تمرین گلف خود را شروع کنند.آنها روپوش های بلندی به تن دارند و گره های شلی به روسری هایشان زده اند و می گویند اگرچه پوشیدن این لباس های دست و پاگیر در گرما عذاب آور است اما خوبی اش در این است که می توانیم در تمام طول روز بازی کنیم.
فیروزه زمانی وزشکاری که سابقه ای بیش از 10 سال در بازی گلف دارد معتقد است که "نمی توان منکر شد که رعایت حجاب تمرینات را تحت الشعاع خود قرار می دهد.،اما کم کم می توان خود را با آن تطبیق داد.برای مثال خود من از لباس های استرج استفاده می کنم که به من امکان می دهند آزادانه تر حرکت کنم و روسری خود را به جای آنکه در جلوی گردن ببندمر پشت سرم می بندم.شرایط نسبت به ده سال قبل بهتر شده است.بنابر این اوضاع رو به بهبود است.
امکانات محدود
مشکلات رویاروی زنان در ایران تنها مربوط به رعایت حجاب نیست.زنان هنوز هم از امکانات محدودی برخوردارند چرا که اکثر ورزشگاهها تنها صبح ها در اختیار آنها است.
در بزرگترین مجموعه ورزشی تهرا ن تعداد زمین های تنیسی که در اختیار مردان است شش برابر تعداد زمین های تنیس زنان است و چند زمینی که مخصوص زنان است سرپوشیده است.
خانم حسن پور می گوید:رسیدن به سطح حرفه ای در ایران برای زنان بسیار دشوار است به این دلیل ساده که امکاناتی که دولت در اختیار ما می گذارد بسیار محدود است.
اساسا در جامعه ما زنان ازهمان ارزش ی که مردان دارند برخوردار نیستند.به همین شکل در ورزش نیز زنان ورزشکا نسبت به مردان ورزشکار از ارزش کمتری برخوردارند،به ویزه در رشته ورزشی من که به وسایل ورزشی خوب و سالن تمرین مناسب نیاز است.
برخی معتقد اند که اگر هر دو طرف انعطاف بیشتری از خود نشان دهند وضعیت زنان ورزشکار بهبود خواهد یافت.
فریده شجاعی نایب ریس مجموعه ورزشی انقلاب معتقد است " که اگر لباس جدیدی طراحی شودکه مطابق با معیار های بین المللی وقوانین خودمان باشد،آنگاه مطمئنازنان ما می توانند در رشته های بیشتری حضور داشته باشند ".
مسابقاتی نیز برگزار می شود که برای زنان مسلمان طراحی شده است مسابقات ورزشی زنان کشورهای اسلامی به زنان این امکان را می دهد که در تمام رشته های ورزشی با لباس معمول همان رشته ها شرکت نمایند.
هیچ داوری یا تماشاگر مردی اجازه حضور در این مسابقات را ندارد. اما آن دسته از زنان ایرانی که آرزوی دست یابی به مدال المپیک را در سر می پرورانند حتی مدت ها پس از پایان المپیک آتن در انتخاب رشته ورزشی خود با محدودیت مواجه خواهند بود.
اصل مقاله را می توانید در اینجا ببینید:http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/3570040.stm

سایت ها و وبلگهایی به این نوشته پیوند داده اند:
http://roshangari.com
http://www.parastood.com/
http://www.khorshidkhanoom.com

http://alpr.30morgh.org/

Labels:

Thursday, July 22, 2004
ترانه ای از پاوورتی و سیلن دیون
می خواهم از تو بگریزم
اما اگر ترکت کنم خواهم مرد
می خواهم زنجیرهایی را که به دورم تنیده ای بگسلم
اما حتی تکانی به خود نمی دهم

هر چه که می کنی دیوانه ام میکند
از تو تنها شدن را دوستتر دارم
اما می دانم همین که بروی
زندگیم خالی می شود

زیستن با تو محال است
بی تو زیستن هم ناممکن
هر چه کنی هر چه کنی
نمی خواهم،نمی خواهم
هرگزنمی خواهم جز توکسی را دوست بدارم



غمگینم می کنی
قویم می داری
دیوانه ام می کنی
در اشتیاقم نگه می داری
در اشتیاق خودت نگاهم می داری


زنده ام می کنی
می کشیم
می خندانیم
به گریه ام می رسانی
از تو به گریه می افتم


متنفرم،متنفرم از تو
وآنگاه دوستت دارم
آنگاه دوستت دارم
آنگاه متنفرم
آنگاه دوستترت دارم


هر چه کنی
نمی خواهم،نمی خواهم
هرگزنمی خواهم کسی جز تو را دوست بدارم


بد می کنی با من
خوب می شوی با من
می گذاری باشم
می گذاری با تو بجنگم
بی تو زیستن نمی توانم


به اوج می رسانیم
به حضیض می کشانیم
آزادم می کنی
و دربندم می کنی در بند خودت

متنفرم،متنفرم از تو
وآنگاه دوستت دارم
آنگاه دوستت دارم
آنگاه متنفرم
آنگاه دوستترت دارم
آنگاه دوستترت دارم
،هر چه کنی هر چه کنی
نمی خواهم،نمی خواهم
هرگزنمی خواهم کسی جز تو را دوست بدارم


نمی خواهم،نمی خواهم،نمی خواهم
هرگز نمی خواهم
کسی جز تو را دوست بدارم
جز تو

ترجمه روشنا
اصل ترانه را می توانید اینجا ببینیدhttp://www.kj7.host.sk/i013.html

Labels:

Tuesday, June 08, 2004
خیال
صدایش زلالی آب است
هنگام که قطره قطره بر سنگ می چکد
در دوردست جنگل های خاموش
آنجا که آرامش است و بس

خیالش نیلوفری است
شکفته از خروش جویبارهای جاری
در معبدی دور
آنجا که به رویا می نشیند
بوسه هایش گل های سرخ است
نشسته
 در غروب های وسیع باغ های در بسته ایرانی
آنجا که آرامش
به خواب فرو می غلتد

سارا تیسدل

ترجمه روشنا

اصل شعر را در اینجا ببینید
http://oldpoetry.com/poetry/12204

Labels:

شعر
The Poem
For Octavio Paz
Homero Aridjis

The poem opins over the head of a man
In circles close now now far

The man discovers it tries to poses it
But the poem disapears

The man makes his poem
From whatever he can grasp

That which escapes
Will belong to future men


شعر
دور سر مرد می چرخد
حلقه حلقه
نزدیک و دور می شود
مرد شعر را در می یابد
دست می برد
آن را بگیرد
شعر اما محو می شود
مرد با آنچه فرا چنگ آورده
شعرش را می سراید
آنچه گریخته
از آن شاعران فردا ست

ترجمه روشنا

Labels: ,